BhaktiVed
माता

कैवल्यगीता

भजनरचना: અખો (Akho)

कैवल्यगीता.

आ तुं पूरण पुरुषोत्तम परब्रह्म,देखुं छुं हाजरा हजुर रे;

परापारथो बोले प्राणपति,केम कहुं नेणथी दूर रे. तुं पू ० (१)

आ उपमा दीजे ते आरोपण,दृष्टांत दीजे ते द्वैत रे;

आपे आपमां आड्यज(पडदो) शेनी,द्वैतसहित अद्वैतरे. तुं पू ० (२)

आ श्वास उसास सरे त्यां तुं छे,कळ भारे तुजमांय रे;

हुं तुं करूं पण छे प्राये तुं,तुं जोतां हुं क्यांय रे. तुं पू ० (३)

आ नखशिख जोतां तुंज नर्यो(एकलो)हरि,अन्य ते कोण ने क्यांथुं रे;

इच्छाबीज वाव्युं तुंज मांहे,उगी आव्युं तुंज मांथुं. तुं पू ०(४)

आ मूळ स्कंध शाखा प्रतिशाखा,पल्लव पत्र फळ फुल रे;

स्वाद रंग गुण नाम रूप बहु,बीज जोतां नहीं भूल रे. तुं पू ०(५)

आ निरंजन निराकार निरामय,एवुं सरखुं छे आप रे;

अंजन आकार क्यांथी आव्या,आपमांहेथी सर्व व्याप रे. तुं पू ०(६)

आ वस्तु निरंतर कहुं हुं ध्याता,ध्याताविना ध्येय क्यांय रे;

हुं तुं तुं हुं वस्तु विचारे,अंकुर बीजज प्राय रे. तुं पू ०(७)

आ परापारमां पेशीने जोयुं,हुंपणुं न मळे रंच रे;

पोषण त्यां तुं तेमनो तेम छे,सर्वे तारो संच रे. तुं पू ०(८)

आ तुं चेतन तुज मांहे जाम्यो,जोयो त्यां तुं जीव रे;

श्थूळ नाम धर्या जीवेश्वरनां,तेमनुं तेम सदैव रे. तुं पू ०(९)

आ हुं नहीं तुं नहीं ते नहीं तेहज,फाल्युं फळ्युं झातकार रे;

अव्यक्तमांही व्यक्त सर्व दीसो,आप ते जाणणहार रे. तुं पू ०(१०)

आ उपना केरी आध कहे कोय,अंत नहीं कोय काळ रे;

मध्यमांहेथी नामज नीसरे,एवुं धाम विशाळ रे. तुं पू ०(११)

आ गाउ छुं हुं ने गातो जा तुं,अंतर उतरीने जोते रे;

हुं नो हुं अने तुं नो तुं अज,एम पोतानो पोते रे. तुं पू ०(१२)

आ पिंड जोतां ब्रह्मांड जोवायुं,थावर जंगम देह रे;

स्वर्ग मृत्यु पाताळ दशे दिश,आप तुं स्वामी एह रे. तुं पू ०(१३)

आ काया चलणवलण करे नरनी,गमनधावन बहु भावे रे;

पुरुषविना प्रतिबिंब न होये,चेतन सहेज स्वभावे रे. तुं पू ०(१४)

आ स्वें चेतन जड सरखुं भासे,आपे ते भूत आकार रे;

नृत्य निधान करतां कैवल्य,भासे चैतन्य सार रे. तुं पू ०(१५)

आ तुं तारी इच्छाए प्राणपति,अक्षर तणी ले ओट रे;

दर्शनमत नानाविधि चाले,भेख टेक कोटे कोट रे. तुं पू ०(१६)

आ देश देश भाषा भिन्न भिन्न बोले,चाल चरित्र आचर्ण रे;

रूप रमण आकार अनेरां,पवन तेज निर धर्ण रे. तुं पू ०(१७)

आ जळचर थळचर खेचर तुं हरि,क्यांक मिश्रित तुं होय रे;

क्यांक पंडित मूरख साधारण,आपथी न अळगो कोइ रे. तुं पू ०(१८)

आ जीव इश्वर तुं तुजने ठरावे,अळगो कल्पे आकार रे;

कल्पितमां परमेश्वर नावे,अकळित आप अपार रे. तुं पू ०(१९)

आ दीसे तेवो तुं त्यां न होये,छे ते सर्वे इश रे;

तुं तुजने जाणे नव जाणे,देव दैत्य जगदीश रे. तुं पू ०(२०)

आ बोलतां बीजुं थैने भासे,कहेतां कवतां ने गाते रे;

पोतानां पराक्रम होतामां दीसे,तेटले नहीं श्थूल जोते रे . तुं पू ०(२१)

आ वणसतुं दीसे पण नहि वणसे,रेय दीसे न रेवाय रे;

अटपटुं दीसे सत्य सर्वथा,केतुं दीसे न केवाय रे. तुं पू ०(२२)

आ नित्य अनित्य मित अमित न थाय,शब्दातीत चैतन्य रे;

अन्य अभ्यासे खांते गायो,वन्यगते नहि अन्य रे. तुं पू ०(२३)

आ 'कैवल्यगीता' नाम संज्ञाए,आपे ते निज आनंद रे;

समजतां श्रीपति स्वें थाये,अखा ए कैवल्यकंद रे. तुं पू ०(२४)

इस पाठ का वीडियो नहीं है।YouTube पर खोजें

ये भी पढ़ें