लोचन – मननो झघडो

పద ౪థుం – రాగ సాఖీ.

లోచన మననో రే, కే ఝఘడో లోచన మననో !

రసియా తే జననోరే, కే ఝఘడో లోచన మననో ! –టేక.

ప్రీత ప్రథమ కోణే కరీ, నందకుంవరనీ సాథ;

మన కహే లోచన తేం కరీ, లోచన కహే తారే హాథ. ఝఘడో లోచన.

నటవర నిరఖ్యా, నేణ తేం, సుఖ ఆవ్యుం తుజ భాగ;

పఛీ బంధావ్యుం మజనే, లగన లగాడీ ఆగ. ఝఘడో లోచన.

సుణ చక్షు హుం పాంగళుం, తుం మారుం వాహంన;

నిగమ అగమ కహ్యుం సాంభళ్యుం, దీఠా వినా గయుం మంన. ఝఘడో లోచన.

భలుం కరావ్యుం మేం తనే, సుందరవర సంజోగ;

హుంనే తజీ తుం నిత మళే, హుం రహుం దుఃఖవిజోగ. ఝఘడో లోచన.

వనమాం వ్హాలాజీ కనే, హుం వసుం ఛుం నేణ;

పణ తుంనే నవ మేళవే, హుం నవ భోగవుం చేన. ఝఘడో లోచన.

చహేన నథీ మన క్యమ తుంనే ? భేటే శ్యామ శరీర;

దుఃఖ మారుం జాణే జగత, రాత్ర దివస వహే నీర. ఝఘడో లోచన.

మన కహే : “ధీకుం హృదే ధూమ్ర ప్రగట త్యాం హోయ;

తే తుజనే లాగే రే నేణ, తే థకీ తుం రోయ. ఝఘడో లోచన.

ఏ బేహు ఆవ్యాం బుద్ధికనే, తేణే చుకవ్యో న్యాయ,

మన ! లోచననో ప్రాణ తుం, లోచన తుం మనకాయ. ఝఘడో లోచన.

సుఖథీ సుఖ, దుఃఖ దుఃఖథీ, మనలోచన ఏ రీత,

దయా ప్రీతమ శ్రీకృష్ణశుం బేహు వడేథీ ప్రీత. ఝఘడో లోచన.

पद ४थुं – राग साखी.

लोचन मननो रे, के झघडो लोचन मननो !

रसिया ते जननोरे, के झघडो लोचन मननो ! –टेक.

प्रीत प्रथम कोणे करी, नंदकुंवरनी साथ;

मन कहे लोचन तें करी, लोचन कहे तारे हाथ. झघडो लोचन.

नटवर निरख्या, नेण तें, सुख आव्युं तुज भाग;

पछी बंधाव्युं मजने, लगन लगाडी आग. झघडो लोचन.

सुण चक्षु हुं पांगळुं, तुं मारुं वाहंन;

निगम अगम कह्युं सांभळ्युं, दीठा विना गयुं मंन. झघडो लोचन.

भलुं कराव्युं में तने, सुंदरवर संजोग;

हुंने तजी तुं नित मळे, हुं रहुं दुःखविजोग. झघडो लोचन.

वनमां व्हालाजी कने, हुं वसुं छुं नेण;

पण तुंने नव मेळवे, हुं नव भोगवुं चेन. झघडो लोचन.

चहेन नथी मन क्यम तुंने ? भेटे श्याम शरीर;

दुःख मारुं जाणे जगत, रात्र दिवस वहे नीर. झघडो लोचन.

मन कहे : “धीकुं हृदे धूम्र प्रगट त्यां होय;

ते तुजने लागे रे नेण, ते थकी तुं रोय. झघडो लोचन.

ए बेहु आव्यां बुद्धिकने, तेणे चुकव्यो न्याय,

मन ! लोचननो प्राण तुं, लोचन तुं मनकाय. झघडो लोचन.

सुखथी सुख, दुःख दुःखथी, मनलोचन ए रीत,

दया प्रीतम श्रीकृष्णशुं बेहु वडेथी प्रीत. झघडो लोचन.

ये भी पढ़ें