BhaktiVedగురు గోవింద దోవూ ఖడే, కాకే లాగూం పాంయ।
బలిహారీ గురు ఆపనే, గోవింద దియో బతాయ॥
బురా జో దేఖన మైం చలా, బురా న మిలియా కోయ।
జో దిల ఖోజా ఆపనా, ముఝసే బురా న కోయ॥
సాయీం ఇతనా దీజియే, జా మేం కుటుమ సమాయ।
మైం భీ భూఖా న రహూం, సాధు న భూఖా జాయ॥
ధీరే ధీరే రే మనా, ధీరే సబ కుఛ హోయ।
మాలీ సీంచే సౌ ఘడా, ఋతు ఆయే ఫల హోయ॥
కాల కరే సో ఆజ కర, ఆజ కరే సో అబ।
పల మేం పరలయ హోయేగీ, బహురి కరేగా కబ॥
దుఖ మేం సుమిరన సబ కరే, సుఖ మేం కరే న కోయ।
జో సుఖ మేం సుమిరన కరే, తో దుఖ కాహే కో హోయ॥
మాటీ కహే కుమ్హార సే, తూ క్యా రౌందే మోయ।
ఏక దిన ఐసా ఆయేగా, మైం రౌందూంగీ తోయ॥
పోథీ పఢి పఢి జగ ముఆ, పండిత భయా న కోయ।
ఢాయీ ఆఖర ప్రేమ కా, పఢే సో పండిత హోయ॥
ఐసీ వాణీ బోలియే, మన కా ఆపా ఖోయ।
ఔరన కో శీతల కరే, ఆపహుం శీతల హోయ॥
చలతీ చక్కీ దేఖ కే, దియా కబీరా రోయ।
దో పాటన కే బీచ మేం, సాబుత బచా న కోయ॥
కబీరా ఖడా బాజార మేం, మాంగే సబకీ ఖైర।
నా కాహూ సే దోస్తీ, నా కాహూ సే బైర॥
నిందక నియరే రాఖియే, ఆంగన కుటీ ఛవాయ।
బిన పానీ సాబున బినా, నిర్మల కరే సుభాయ॥
జబ మైం థా తబ హరి నహీం, అబ హరి హైం మైం నాహిం।
ప్రేమ గలీ అతి సాంకరీ, తా మేం దో న సమాహిం॥
మాలా ఫేరత జుగ భయా, ఫిరా న మన కా ఫేర।
కర కా మనకా డారి దే, మన కా మనకా ఫేర॥
జాతి న పూఛో సాధు కీ, పూఛ లీజియే జ్ఞాన।
మోల కరో తరవార కా, పడా రహన దో మ్యాన॥
తినకా కబహుం నా నిందియే, జో పాంవన తర హోయ।
కబహుం ఉడి ఆంఖిన పడే, పీర ఘనేరీ హోయ॥
కబీరా సోయా క్యా కరే, ఉఠి న భజే భగవాన।
జమ జబ ఘర లే జాయేంగే, పడీ రహేగీ మ్యాన॥
బడా హుఆ తో క్యా హుఆ, జైసే పేడ ఖజూర।
పంథీ కో ఛాయా నహీం, ఫల లాగే అతి దూర॥
సుఖ మేం సుమిరన నా కియా, దుఖ మేం కియా యాద।
కహ కబీర తా దాస కీ, కౌన సునే ఫరియాద॥
పాహన పూజే హరి మిలేం, తో మైం పూజూం పహార।
తాతే యహ చక్కీ భలీ, పీస ఖాయ సంసార॥
హిందూ కహేం మోహి రామ పియారా, తుర్క కహేం రహమానా।
ఆపస మేం దోవు లడి లడి ముయే, మరమ న కాహూ జానా॥
కబీర మన నిర్మల భయా, జైసే గంగా నీర।
పాఛే పాఛే హరి ఫిరే, కహత కబీర కబీర॥
జల మేం కుంభ కుంభ మేం జల హై, బాహర భీతర పానీ।
ఫూటా కుంభ జల జలహి సమానా, యహ తథ కథ్యో గియానీ॥
ప్రేమ న బాడీ ఊపజై, ప్రేమ న హాట బికాయ।
రాజా పరజా జేహి రుచై, సీస దేయి లే జాయ॥
కబీరా జబ హమ పైదా హుయే, జగ హంసే హమ రోయే।
ఐసీ కరనీ కర చలో, హమ హంసే జగ రోయే॥
गुरु गोविन्द दोऊ खड़े, काके लागूँ पाँय।
बलिहारी गुरु आपने, गोविन्द दियो बताय॥
बुरा जो देखन मैं चला, बुरा न मिलिया कोय।
जो दिल खोजा आपना, मुझसे बुरा न कोय॥
साईं इतना दीजिये, जा में कुटुम समाय।
मैं भी भूखा न रहूँ, साधु न भूखा जाय॥
धीरे धीरे रे मना, धीरे सब कुछ होय।
माली सींचे सौ घड़ा, ऋतु आए फल होय॥
काल करे सो आज कर, आज करे सो अब।
पल में परलय होएगी, बहुरि करेगा कब॥
दुख में सुमिरन सब करे, सुख में करे न कोय।
जो सुख में सुमिरन करे, तो दुख काहे को होय॥
माटी कहे कुम्हार से, तू क्या रौंदे मोय।
एक दिन ऐसा आएगा, मैं रौंदूँगी तोय॥
पोथी पढ़ि पढ़ि जग मुआ, पंडित भया न कोय।
ढाई आखर प्रेम का, पढ़े सो पंडित होय॥
ऐसी वाणी बोलिए, मन का आपा खोय।
औरन को शीतल करे, आपहुँ शीतल होय॥
चलती चक्की देख के, दिया कबीरा रोय।
दो पाटन के बीच में, साबुत बचा न कोय॥
कबीरा खड़ा बाज़ार में, माँगे सबकी खैर।
ना काहू से दोस्ती, ना काहू से बैर॥
निन्दक नियरे राखिये, आँगन कुटी छवाय।
बिन पानी साबुन बिना, निर्मल करे सुभाय॥
जब मैं था तब हरि नहीं, अब हरि हैं मैं नाहिं।
प्रेम गली अति साँकरी, ता में दो न समाहिं॥
माला फेरत जुग भया, फिरा न मन का फेर।
कर का मनका डारि दे, मन का मनका फेर॥
जाति न पूछो साधु की, पूछ लीजिये ज्ञान।
मोल करो तरवार का, पड़ा रहन दो म्यान॥
तिनका कबहुँ ना निन्दिये, जो पाँवन तर होय।
कबहुँ उड़ि आँखिन पड़े, पीर घनेरी होय॥
कबीरा सोया क्या करे, उठि न भजे भगवान।
जम जब घर ले जाएँगे, पड़ी रहेगी म्यान॥
बड़ा हुआ तो क्या हुआ, जैसे पेड़ खजूर।
पंथी को छाया नहीं, फल लागे अति दूर॥
सुख में सुमिरन ना किया, दुख में किया याद।
कह कबीर ता दास की, कौन सुने फरियाद॥
पाहन पूजे हरि मिलें, तो मैं पूजूँ पहार।
ताते यह चक्की भली, पीस खाय संसार॥
हिन्दू कहें मोहि राम पियारा, तुर्क कहें रहमाना।
आपस में दोउ लड़ि लड़ि मुए, मरम न काहू जाना॥
कबीर मन निर्मल भया, जैसे गंगा नीर।
पाछे पाछे हरि फिरे, कहत कबीर कबीर॥
जल में कुम्भ कुम्भ में जल है, बाहर भीतर पानी।
फूटा कुम्भ जल जलहि समाना, यह तथ कथ्यो गियानी॥
प्रेम न बाड़ी ऊपजै, प्रेम न हाट बिकाय।
राजा परजा जेहि रुचै, सीस देइ ले जाय॥
कबीरा जब हम पैदा हुए, जग हँसे हम रोये।
ऐसी करनी कर चलो, हम हँसे जग रोये॥
guru govind dou khade, kake lagun pany
balihari guru aapane, govind diyo batay
bura jo dekhan main chala, bura na miliya koy
jo dil khoja aapna, mujhase bura na koy
sain itna dijiye, ja men kutum samay
main bhi bhukha na rahun, sadhu na bhukha jai
dhire dhire re mana, dhire sab kuchh hoy
mali sinche sau ghada, ritu aae phal hoy
kal kare so aaj kar, aaj kare so ab
pal men parlay hoegi, bahuri karega kab
dukh men sumiran sab kare, sukh men kare na koy
jo sukh men sumiran kare, to dukh kahe ko hoy
mati kahe kumhar se, tu kya raunde moy
ek din aisa aaega, main raundungi toy
pothi padhi padhi jag mua, pandit bhaya na koy
dhai aakhar prem ka, padhe so pandit hoy
aisi vani bolie, man ka aapa khoy
auran ko shital kare, aapahun shital hoy
chalti chakki dekh ke, diya kabira roy
do patan ke bich men, sabut bacha na koy
kabira khada bazar men, mange sabki khair
na kahu se dosti, na kahu se bair
nindak niyare rakhiye, aangan kuti chhavay
bin pani sabun bina, nirmal kare subhay
jab main tha tab hari nahin, ab hari hain main nahin
prem gali ati sankri, ta men do na samahin
mala pherat jug bhaya, phira na man ka pher
kar ka manka dari de, man ka manka pher
jati na puchho sadhu ki, puchh lijiye gyan
mol karo tarvar ka, pada rahan do myan
tinka kabahun na nindiye, jo panvan tar hoy
kabahun udi aankhin pade, pir ghaneri hoy
kabira soya kya kare, uthi na bhaje bhagvan
jam jab ghar le jaenge, padi rahegi myan
bada hua to kya hua, jaise ped khajur
panthi ko chhaya nahin, phal lage ati dur
sukh men sumiran na kiya, dukh men kiya yad
kah kabir ta das ki, kaun sune phariyad
pahan puje hari milen, to main pujun pahar
tate yah chakki bhali, pis khay sansar
hindu kahen mohi ram piyara, turk kahen rahmana
aapas men dou ladi ladi mue, maram na kahu jana
kabir man nirmal bhaya, jaise ganga nir
pachhe pachhe hari phire, kahat kabir kabir
jal men kumbh kumbh men jal hai, bahar bhitar pani
phuta kumbh jal jalahi samana, yah tath kathyo giyani
prem na badi upjai, prem na hat bikay
raja parja jehi ruchai, sis dei le jai
kabira jab ham paida hue, jag hanse ham roye
aisi karni kar chalo, ham hanse jag roye